Het pak

Het pak

Als leerlingen mij vragen naar mijn eigen creaties vertel ik wel eens het volgende:

Een collegaatje waarmee ik een voorstelling aankleedde vroeg mij of ik voor haar man een pak kon maken. De man was erg lang en had een andere smaak dan wat in de winkel te koop was. Ik had wel zin in de uitdaging en ging aan de slag. De maten opnemen, het patroon tekenen en samen met de man op zoek naar geschikte stof. Het pak ontstond onder hoge druk van mezelf en met de deskundige adviezen van de kleermakers aan de Oosterstraat in Groningen. Ik spreek over 1991. Paardenharen beleg met de hand tegen voeren, een secuur werkje. En dan de broek voeren, zakken van formaat en natuurlijk alle zakken gepassepoileerd.

De wens voor een tweede pak werd nadrukkelijk uitgesproken. Ik wilde niet nog een keer in eenzaamheid ploeteren. Het pak kreeg een vervelende bijsmaak door mijn eigen stress. Ik kon er niet blij mee zijn.

Een paar jaar later stond ik in de rij van de stadsschouwburg en viel mijn oog op de rug van een man. Mooie stof, dacht ik. Ik liep de man voorbij, keerde me om, zag het pak en keek omhoog naar het gezicht van de drager. Het was de man van het pak. Ik was de maakster daarvan. Het zat nog steeds als gegoten. Trots gloeide stil in mij en ik genoot alsnog van wat ik toen maakte.

Patroon smoking

Geen foto van het kostuum, wel het patroon.